— Jà tak uwazujem, coby to dziàd ni miàł być, ino jakisi topielec, abo carownik, abo co.
Moze téz i Pàniezus posłàł kogo, coby przepatrzowàł, jako ludziska gazdujom.
Daj mu syra i zýntyce, dyćeś baca przecie i gazda — haj — a gazde dziady nie zjedzom, ba biéda. Niek sie najé i napijé, zacým sie bryja słodka uwarzý.
Toz tok mu tak napedziàł, ale mie Maciek nie usłuchàł, ino wyśmiàł.
Prasnonek pote dziàdowi kąscek séra, cok go jàd, a on łapiél i poseł jedzęcý. Był ślebodny, bok owcàrka łapiéł, za kudły przýtrzýmał i nie sarpał go juz, ino scekał — haj. — Dziàd poseł ślebodny.
Nastały pote hnet straśnie złe roki i nika sie nic siàcia nie nasło — haj. — Owiesek róść nie kciàł.
Ludzie sićkie bydlęta pojedli i warmuzu sie hycili — haj.
I scyrbàk — prosem piéknie ik miłości — jedli, kieby go ino mieli.
Jà tak uwazujem, ze to abo święty jaki był, abo co.
Do niebà poseł i oskarzył Pàniezusowi, jak go sculi po sałasak — haj.
Maciek przejàd całe gazdostwo i biéda go zacyna bić straśnà.
Strona:Andrzej Stopka Nazimek - Sabała.djvu/114
Ta strona została uwierzytelniona.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/07/Andrzej_Stopka_Nazimek_-_Saba%C5%82a.djvu/page114-1024px-Andrzej_Stopka_Nazimek_-_Saba%C5%82a.djvu.jpg)