Słownik etymologiczny języka polskiego/wstyd

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

wstyd, wstydny i wstydliwy, wstydzić i wstydać się (pomijam złożenia z za-, po-), zastąpiły nam dawniejszy srom itd. Od pnia oznaczającego ‘zimno’, p. *stud (studzić, stydnąć, stygnąć), przeniesione żywcem na umysł (por. marznąć: mierzić); prasłowiańskie to; cerk. styděti sę, stud (i ‘srom’), bułg. stud, słowień. pristuditi komu koga, ‘obmierzić komu kogoś’ (u nas: ostudzić, to samo); czes. stud, ‘wstyd’, ostuda, ‘bezwstydnik’, ostuditi (nasze ostudzić), ostýchati se, ‘wstydzić się’; rus. styd, stydno. Samego styd już nie używamy; w biblji: »wstydałeś się twarzy«.