Słownik etymologiczny języka polskiego/woda

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

woda, wodny, wodnik (na niebie), wodziarz, wodnisty, wodność; wodociąg, wodolej, wodotrysk, wodowstręt; rozwodniać, nawodnienie; powódź; wódka tłumaczy łac. aqua vitae (okowita, ‘woda życia’), od nas na Ruś powędrowała; wódeczka, wódczany. Prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian. Lit. wanduo i unduo, drugi przypadek wandens, prus. wundan i unds, z pierwotnego *wōden- i *ūden-, ‘woda’; goc. watō, niem. Wasser; ind. udan-, grec. hydōr, łac. unda; ind. od-man- ‘powódź’, i unatti, ‘leje’, awest. wadi-, ‘bieg wody’. W woda -a może nie jest zwykłe -a żeńskie, lecz poszło z i całą dalszą odmianę wywołało, co pierwotnie z litewską byłaby zgodna, niby: *wodō, *wodan-s, z czego prawidłowe: woda, wody; za tem dopiero inne przypadki wedle odmiany żeńskiej; przypuszczają nawet, że to nie jedyny podobny rzeczownik (?). Por. wiadro, wydra.