Słownik etymologiczny języka polskiego/widzieć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

widzieć, częstotliwe widać (dziś tylko bezokolicznik, dawniej: widamy); wid, widny, widno; widok, widoczek; uwidoczniać; widowisko; widziadło, niewidzialny; widmo; widomo, niewidomy; niedowidzać; widz; nawidzieć, ‘chętnie widzieć’, nawiść, dziś już nieużywane, tylko w przeczeniu: nienawidzieć, nienawiść, nienawistny; przeciwnie: zawidzieć (‘patrzyć »z zadu«, z podełba’), zawiść; oczywisty, dawniej skrócone oczwisty, u innych Słowian oczywěst (u Czechów i Słowaków jak u nas); złożone: widnokrąg (nie widokrąg). Prasłowo; cerk. widěti, wiżdą, widiszi, widati, wid, nenawiděti, nenawist’, zawiděti, zawist’, zawidiw, zawistliw, itd. Lit. weizdēti, weiżdżiu, ‘widzę’, iszwysti, ‘ujrzeć’, pawydēti, ‘zawidzieć’ (‘zazdrościć’), weidas, ‘wid’; prus. widai, ‘widział’, ainawidai, ‘jednego widu’ (‘równy’), weidulis, ‘oko (gałka)’; ind. windati, ‘znachodzi’; grec. eidon, ‘widziałem’, a-eidelos, ‘niewidzialny’, eidomai, ‘zjawiam się’; łac. video, vidēre, ‘widzieć’; goc. witan, ‘uważać’, fairweitjan, ‘baczyć’. P. wiedzieć.