Słownik etymologiczny języka polskiego/węgry

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

węgry, węgrowaty, węgrzysty; o ‘krostach na twarzy’ i o ‘trychinach u wieprza’; prasłowo; używane i o owadach, ‘ślepniach’ i i.; ruskie ugor’, małorus. wuhor, czes. uher, serb. ugrk, słowień. (w)ōgrc; lit. anksztara, inkstiras, o ‘krostach na twarzy’; Szyrwid nawet ‘Węgrów’ unkszterai nazywa, boć mu się w polskiem obie nazwy (ludu i ‘trądu’) spadały, a tak samo w niem. Finne i ‘lud fiński’ i ‘trąd twarzy’ oznacza. Czy to przypadek tylko?