Słownik etymologiczny języka polskiego/tyrać
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku | |
tyrać, terać, ‘gubić, niszczyć, marnować’ (czas, lata, itd.), we związku z turać, poturać; serb. turati, ‘pchać’ rus. turit’.
