Słownik etymologiczny języka polskiego/tyr
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
tyr, ‘przytyk’; z włos. tiro, ‘rzut, strzał, pociągnięcie’. Por. nasze tyrbuszon z włos. tirabussone, »korkociąg«, albo raczej z franc. tirebouchon; dalej tyrada, franc. tirade, właściwie ‘ciąg, ustęp, frazesy’; tyraljer, franc. tirailleur; wszystkie te słowa romańskie (tirer, ‘strzelać’) poszły z niem., ang. tear, niem. zerren, ‘ciągnąć’. Dziś tyr nieużywane niemal, w 17. wieku ogólne, o ‘przytykach’: »mierżą cię satyry... iże w nich są tyry«, »grubych mi nadał tyrów«, ‘sromoceń’; Piekarski pisze z włoska: »tyr nazywa się i ubiciem w cel z rusznice«, »na ten tyr wyrychtowawszy armatę«.
