Słownik etymologiczny języka polskiego/tyr

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

tyr, ‘przytyk’; z włos. tiro, ‘rzut, strzał, pociągnięcie’. Por. nasze tyrbuszon z włos. tirabussone, »korkociąg«, albo raczej z franc. tirebouchon; dalej tyrada, franc. tirade, właściwie ‘ciąg, ustęp, frazesy’; tyraljer, franc. tirailleur; wszystkie te słowa romańskie (tirer, ‘strzelać’) poszły z niem., ang. tear, niem. zerren, ‘ciągnąć’. Dziś tyr nieużywane niemal, w 17. wieku ogólne, o ‘przytykach’: »mierżą cię satyry... iże w nich są tyry«, »grubych mi nadał tyrów«, ‘sromoceń’; Piekarski pisze z włoska: »tyr nazywa się i ubiciem w cel z rusznice«, »na ten tyr wyrychtowawszy armatę«.