Słownik etymologiczny języka polskiego/tynk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tynk, tynkować, ‘wyprawiać ścianę’, ale już w 16. wieku i o twarzy: »tynkują (‘pokoszczą’) twarze, bielą lice«; z niem. Tünche, tünchen, u murarzy, a to z łac. tunica, ‘suknia, t. j. powłoka’; łac. tunica (i grec. chitōn) wyszły z semickich języków (kithuna itp.).