Słownik etymologiczny języka polskiego/tyn

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tyn, ‘płot, mur’, nazwa miejscowa Tyniec; prasłowiańska pożyczka z niemieckiego: górnoniem. Zaun z zūn, dolnoniem. i nord. tūn, ang. town, ‘miasto’ (tine, ‘tynić, grodzić płotem’), z celt. -dūnum, ‘gród’, we złożeniach: Lug-dunum (Lyon), Augustodunum (Autun), Carrodunum (t. zn. Kamieniec). Serb. tin, tinjiti, czes. týniti, týnka, o ‘płocie, grodzeniu’, do dziś, jak i rus. tynit’. U nas zapomniane zupełnie, prócz narzeczowego tynianka, ‘deseczka płotu’.