Słownik etymologiczny języka polskiego/tyn
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
tyn, ‘płot, mur’, nazwa miejscowa Tyniec; prasłowiańska pożyczka z niemieckiego: górnoniem. Zaun z zūn, dolnoniem. i nord. tūn, ang. town, ‘miasto’ (tine, ‘tynić, grodzić płotem’), z celt. -dūnum, ‘gród’, we złożeniach: Lug-dunum (Lyon), Augustodunum (Autun), Carrodunum (t. zn. Kamieniec). Serb. tin, tinjiti, czes. týniti, týnka, o ‘płocie, grodzeniu’, do dziś, jak i rus. tynit’. U nas zapomniane zupełnie, prócz narzeczowego tynianka, ‘deseczka płotu’.
