Słownik etymologiczny języka polskiego/trzpiot

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

trzpiot, trzpiotać, trzpiotać, na ‘lekkoducha gadatliwego’ przeniesione od trzepania (por. trzepigroch, Potocki), szczególniej od trzepotu ptaszego; p. trzepać; »ptak trzpiotnął«, »ptaszę sobie po drzewach trzpiata«, Rej; »rękawy około niego trzpiatają«, Rej; »trzpiotając skrzydełkami«, »przestań się trzpiotać między dziewczętami« (o babie). U innych Słowian zawsze tylko trepet-, nie tr’pet- jak u nas.