Słownik etymologiczny języka polskiego/trześnia
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
trześnia, trześniowy; dziś zamiast tego, szczególniej na Wschodzie, ruskie czereśnia, zgrubiałe czerechy (trz- z czrz-, -ere- ruskie; p. trzemcha); tak samo u wszystkich Słowian, u Czechów wedle ich zwyczaju i ze zbędnem s-: strzesznie. Pożyczka z łac., jak i niem. Kirsche (u nas *kersznia), grec. kerasos (drzewo) i kerasion (jagody); łac. obok cerasus i cerasum: ceresea, ceresium (franc. cerise), skąd dawne niem. kirsa. Nazwa więc trześni z Zachodu, ale wisznia (p.) ze Wschodu przybyła.
