Słownik etymologiczny języka polskiego/treść

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

treść, treściwy, streścić; streszczać; trzcina z *trścina, trzcinka; trzcie z *trście (‘sitowie’); potrest, nazwa ptaszka; cerk. trŭst’, i tresť, rus. trost’, trostinka, ‘laseczka’, czes. trest’, trsti (do treść były więc pierwotnie dalsze przypadki: *trści itd., por. trście, i trzcina; e niewłaściwe, jak w kret, kreta). Znaczy ‘sitowie’; w biblji: treść (trzcina, Leopolita), »w lasce trcianej« (»w kiju trzcinnym«, u Leopolity); w psałterzu: »zwierz trzciany« (‘trzcinny’); przenośnie ‘rurka, cewka’: »treska (zamiast trestka!) abo rurka«, w 16. wieku, później ‘trzon’ i ‘drzeń’: »rdzeń drzewa drudzy trześcią(!) nazywają«, r. 1610; stąd ‘esencja, wyskok, istota’. Prasłowo; lit. truszis, trusziai, strustis, ‘trzcina’. Półgłoski się mieniają: treść i trześć, twarda i miękka, jak nieraz.