Słownik etymologiczny języka polskiego/trącić
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
trącić, trącać; natręt, natrętny; wstręt, wstrętny, itd.; trącić i o ‘zapachu’, a przetrącić o ‘wypiciu i jedzeniu’; czes. troutiti, cerk. trąt, ‘ciżba, tłum, warta’. Na Litwie nie trent-, trant-, lecz trenkiu, ‘trącam’, tranksmas, ‘ścisk’, trinkēti, ‘dudnić’; niem. dringen i drängen, ‘naciskać’.
