Słownik etymologiczny języka polskiego/trąba
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Artykuł w Wikipedii
| |
 Strona w Wikisłowniku
| |
trąba, trąbka; trąbny, biblja; trąbić (trąbić mówią i o ‘wychylaniu kieliszków’); trębacz, trębacki; prasłowiańska pożyczka z niem. dawnego trumba, stąd i włos. tromba, trombone, trombetta, a z tego znowu niem. Trompete (u różnych Słowian trumpeta). Pierwotne znaczenie w niem.: ‘bęben’, nie ‘trąba’.
