Słownik etymologiczny języka polskiego/tok

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

tok, toczyć, taczać, zataczać się itd.; taki, taczki (p.); tok u rzędu końskiego, gdzie wstawia się kopję; tok w gumnie; w lesie, ‘gdzie tokują cietrzewie’, tokowisko; dalej: tokarz, tokarski, tokarnia. Złożenia z przy- (przytoczyć), na-, wy-, z- (stoczyć) pomijam. Rzeczowniki: potok, patoka (o ‘miodzie’ i ‘piwie’), zatoka, Sątok (t. j. ‘stok’, p. są-) i Rostok (roztok, niem. Rostock w Meklemburgji); stoki górskie; toczek, stoczek (p. stok); potoczny. Prasłowo, p. ciec; lit. takas, ‘ścieżka’, awest. taka-, ‘bieg’. W 16. wieku toczenica, ‘tkanka na głowę, czepiec’, ale dzisiejszy tok, toczek, ‘kapelusz damski’, z franc. toque, ‘biret’ (pochodzenia celtyckiego).