Słownik etymologiczny języka polskiego/teść

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

teść, teścia; teściowa, w dawnym języku i narzeczowo i cieść, ćcia, w biblji: »ku ćciu« (u Leopolity: »do świekra«), »ze ćcią« (u Leopolity: »z świekrą«). Sam teść od cieść, z drugiego i dalszych przypadków, gdzie ćcia w wymowie przechodziło w tścia, do czego dorobiono teść, zamiast cieść; e było ruchome, ale nowszy język je wedle mianownika zatrzymał (teścia); ‘teściowa’ zwała się ćcia (jak gościa do gość); u innych Słowian teszcza. Gdy świekier, świekra, są aryjskie nazwy ‘rodziców mężowych’ (dla synowej), nie mogą się ‘rodzice żenini’, teściowie, równie dawną nazwą szczycić; ich nazwa też nie powtarza się nigdzie; prus. tisties pożyczka z polskiego. Teść, cieść i świeść (‘siostra żony’), nie przypadkowo równie utworzone nazwy; teść, cieść, to pieszczotliwe, niby ‘ojczulek’, do lit. i prus. tetis a naszego teta (ciota) i tata; świeść (p.) poszła za teściem.