Słownik etymologiczny języka polskiego/tajać
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
 Strona w Wikisłowniku
| |
tajać, »na dworze taje«; prasłowo; brak w lit.; grec. tēkō (doryc. tākō), ‘topię’; łac. tā-beo ‘topnieję, ginę’ (stąd tabes, o ‘uwiądzie’, tabetyk); niem. nazwy ‘rosy’, Thau, thauen, i verdauen, ‘trawić’. U wszystkich Słowian tak samo; jest i przymiotnik tał, ‘płynny’.
