Słownik etymologiczny języka polskiego/taić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

taić, tajny, imiesłów *tajemy, stąd tajemny, tajemnik, ‘sekretarz’ w 15. wieku (do dziś Czesi to zachowali), tajemnica, tajemniczy; tajny, tainica w psałterzu, tajnik; zatajać. U nas tylko to; w cerk. jeszcze i ta-ť, ‘złodziej’, tat'ba, ‘kradzież’. Prasłowo; u wszystkich Słowian tak samo; awest. taja-, ‘tajnie’ i ‘złodziej’, ind. tāju-, ‘złodziej’, iryj. taid, ‘złodziej’ (z *tāti), grec. tētaō (doryc. tatoomai), ‘odzieram’. Brak w litewskiem.