Słownik etymologiczny języka polskiego/tłopić

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

tłopić, tłopaczyć się, może zamiast tłupić (por. słońce z słuńce), jeżeli nie z pierwotnego *tołpa; inni Słowianie znają tylko pierwotne *tŭlpa, por. cerk. tłpa, ‘ścisk, natłok’, rus. tołpa, małorus. wtołpytyś, ‘wcisnąć się’, czes. tlupa. Prasłowo; lit. tełpu, tilpti, ‘mieścić się’, tułpinti, ‘robić miejsce’, tałpa, ‘gdzie się zmieszczą, miejsce’; ind. talpa-, ‘łoże’, iryj. tallaim, ‘zmieszczam się’. Od tegoż pnia nasz tłum. Z Rusi przyszła »sól tołpia(s)ta«, t.j. w tołpach formowana; nasza topka soli z tołpki przez nieporozumienie urosła. Cerkiewne tlapiti, serb. tlapiti, ‘paplać’, istotnie z tołp- wyszły, wztlapiti, ‘powściągnąć’.