Słownik etymologiczny języka polskiego/siedm
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
siedm; narzeczowo i w dawnych tekstach sietm, co nic osobliwszego, wedle ośm chyba zbezdźwięczniało; jak liczby główne pięć do dziesięć, jest to rzeczownik rodzaju żeńskiego (»ta siedm krów«, cerk. »sedm’ tą chlěb«; »siedmią dróg pobieżysz«), urobiony od pierwotnego liczebnika (por. grec. hepta, łac. septem, niem. sieben) porządkowego, grec. hebdomos, łac. septimus, z czego u Słowian cerk. sedm, nasze siódmy; siedm siedmi (=49); »był w siedmi dziesiąt leciech«; siedmnaćcie; siedmioro; prus. septmas, lit. dawne sekmas z tego, dziś septyni, septyntas; ind. sapta-, niem. siebente.
