Słownik etymologiczny języka polskiego/siabr
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
siabr, ‘uczęstnik’, w 15. wieku, w przemyskim Żywocie Jezusa Chr., zresztą tylko w zabytkach »litewskich«, np. w Statucie litew.; z rus. siabr, z prasłowiańskiego pierwotnego *sębr, ocalałego z nosówką jedynie w rumuń. simbra, z czego węg. cimbora, ‘kamrat, towarzysz’; lit. sebras taka sama pożyczka jak nasze siabr albo estońskie söbber, z ruskiego. Rumuńskie wywodzą z grec. symbolē, ‘umowa’; w istocie to prasłowo, por. nazwę pruskiego szczepu Sambów, co urobiona przyrostkiem -b od *sem-, ‘razem’ (p. są-) i znaczy niby niem. Sippe, ‘ród’.
