Słownik etymologiczny języka polskiego/rzodkiew

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

rzodkiew, drugi przypadek: rzodekwie (jak cerkiew, cerekwie; korzkiew, korzekwie); od 16. wieku: rzodkwi; rzodkiewka, rzodkwiany; prasłowiańska pożyczka z niem. Rettich z łac. radix, t.j. ‘korzeń’, z Syrji do Włoch za pierwszych cesarzy przeniesiony. U nas io z ie, gdy u innych Słowian miękka półgłoska na tem miejscu, wedle czego należałoby oczekiwać: *rzedkiew; postać jednak chwiejna, ruska pisownia riedka, z ě, fałszywa; u Serbów rodakwa zupełnie nieprawidłowe, oprócz dziwnych innych postaci, andrkwa, rdakwa; słowień. retkew, czes. rzedkew.