Słownik etymologiczny języka polskiego/rynek

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

rynek, rynkowy, 'plac miejski, targ', w Krakowie i Lwowie szczególniej o ‘środku miasta’; wedle dawnego osadnictwa niemieckiego, Ring: ‘miejsce wolne, opasane wałami, drzewami’; tak samo u Czechów; z Polski przeszło na całą Ruś, aż do Moskwy. Niemieckie Ring powtarza się w słowach: rynkmacher (‘robiący pierścienie’, wyliczany śród rzemieślników mniejszych); ryngort lub rynkort (Ringgurt, ‘pas do podpinania siodła’); ryngraf (‘blaszka wypukła, noszona na piersiach, z Matką Boską lub Chrystusem; przy mundurze pod szyją, z orłem, liczbą pułku’; niem. Ringkragen). Niemieckie Ring poszło z dawnego hring, a to jest (z inną samogłoską) to samo co nasze krąg (p.).