Słownik etymologiczny języka polskiego/rym

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

rym!, dźwiękonaśladowcze; rymnąć, ‘uderzyć o ziemię’, hrymnąć, dawniej nieznane. Por. rum!

rym, dawniej ‘wiersz, poezja’; z niem. rīm (Reim); dawniej szczególniej o ‘uszczypliwych wierszach’; w dzisiejszem znaczeniu od połowy 17. wieku (kadencja jeszcze w 18. wieku); rymować, nierymowny; złożenia: rymopis, rymokleta; rymarz ‘poeta’, w 16. wieku. Niemieckie rīm (z franc. rime z rhytme) znaczyło również tylko ‘wiersz’ i używa się w dzisiejszem znaczeniu dopiero od Opitza, t. j. od 17. wieku.