Słownik etymologiczny języka polskiego/ryczałt
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() |
ryczałt; dziś tylko ryczałtem, ‘hurtem, masowo’, dawniej o ‘pożyczce, sumie podwajanej w razie niewypłacenia na czas oznaczony’; »ze sporym ryczałtem«, ‘sowicie’; w formie pierwotnej ryczart: »pod zakładem (t.j. ‘warunkiem’) ryczartu«, u Bielskiego; z niem. Rutscher(zins). Słowo ryczałt dla ‘ryku’ nie istnieje w mowie, błąd to słownikarski.