Słownik etymologiczny języka polskiego/rokosz

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

rokosz, rokoszanie; jeszcze na sejmie elekcyjnym w r. 1587 prawi się: »iż WM. do czegoś niezwyczajnego mieć się chcecie, do jakiegoś rokoszu, które słowo językowi polskiemu nie jest znajome«; poszło z węg. rakosz, nazwy (od raków) pola pod Budzinem, gdzie sejmujące stany występywały z opozycją (stąd słowac. rakosz, ‘wrzawa, burzliwe zgromadzenie’); ale w r. 1587 i rzecz i słowo były już znane, bo już Leopolita w biblji pisze: »król miał rokosz z onymi« (t. j. ‘rokował’), u M. Bielskiego »(szlachta) w radę wstępowali, co zowiemy rokosze«, a u Stryjkowskiego: »uczynił sejm albo rokosz«; węg. rakász, ‘tłum, zbiegowisko’, od owegoż pola, po niemiecku Kressenbrunn (?).