Słownik etymologiczny języka polskiego/ramota

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

ramota, z hramota, h w nagłosie odpadło już w 16. wieku (por. ruby zamiast hruby, rumak zamiast hromak); mało- i białoruskie hramota (rus. gramota), z grec. grammata, ‘pismo’; oznacza bądź ‘dokument, akt’ (»Złota hramota« na Ukrainie 1863 r.), bądź ‘pisaninę’ wogóle, i w tem lekceważącem znaczeniu używa się nie dopiero od Ramot Wilkońskiego 1845 r.: już Potocki »chaldejską ramotą« wyśmiewa astrologów; ruskie ramoty i ryże (zamiast ryzy!) u Lwowianina Zimorowica.