Słownik etymologiczny języka polskiego/róża

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

róża, z łac. rosa, wymawianego przez z, co Słowianie zachodni niegdyś przez ż oddawali; z czeskiego ruoże; roślina i nazwa obca, gdy domowa (»psia róża« lub »polna«) szypszyną się zwała (p. szyp). Przymiotnik: różany; »różany wianek« (niem. Rosenkranz), albo różaniec, ‘psałterz N. P. Marji, z 150 »Zdrowaś Marjo«, przeplatanych Pacierzem’; dalej i ‘paciorki (tejże liczby, odmiennie nieco układane), z kości lub drzewa, nanizane na nitkę, dla liczenia modlitw’; różańcowy: »bractwo różańcowe«, »niedziela różańcowa« (pierwsza w październiku). Dalej: różyca, różyczka, różowy, różowaty, różowieć, itd. Łac. rosa jest pożyczką z grec. rodon (wedle wymowy narzeczowej), a to wyszło ze Wschodu irańskiego, pers. ward, ‘róża’.