Słownik etymologiczny języka polskiego/pyzać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pyzać, toż co pyskać (p.), ‘ryć w ziemi’, ‘przebierać w jedzeniu’, przestarzałe (»żeby w chlebie pyzał«, Potocki) i narzeczowe, już w glosach 15. wieku zapisane (‘odrzucać’); tegoż pnia co i py-skać; por. puzdro, puzo, pęzieć; pyzaty (o twarzy); na Rusi pyż o ‘orzechu pustym’, a pyżit’ o ‘wzdymaniu’: tu widoczny przechód do pusty.