Słownik etymologiczny języka polskiego/pypeć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

pypeć, ‘choroba języczka u drobiu’; używane i przysłowiowo (»zdarto mu pypeć« ); pożyczka z niem. Pips (dawne pfifiz), a to z romańskiego (włos. pipita, wkońcu do łac. pituita, ‘smark’). U nas wyjątkowo nazwę dla chowu drobiu pożyczono; jeżeli pominiemy kapłona, pawa, indyka, wszystkie inne są rodzime, gdy Niemcy niejedną z łac. przejęli. Od nas pypeć na Ruś; jest i bułg. pipka; Czesi mają rozpodobnione tipec obok pipec, jak Niemcy Zips obok Pips.