Słownik etymologiczny języka polskiego/proch
<<< Dane tekstu >>> | |
Autor | |
Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
Data wyd. | 1927 |
Miejsce wyd. | Kraków |
Źródło | Skany na Commons |
Indeks stron | |
![]() | |
![]() |
proch, prószyć, proszek; próchno (a więc nie pruchno!), próchnieć, spróchniały; postać pierwotna *porch i *pirch (parch i pierzchać, wedle półgłoski twardej lub miękkiej; tu i purchawka, i pierść, ‘ziemia’). Rozprószyć, rozpraszać, obok rozpłoszyć, rozpłaszać, dwa zupełnie odmienne słowa, co się chyba tylko u warszawskich filologów ni stąd ni zowąd pomieszały, chociaż wkońcu proch i płochy może pierwotnie to samo. Prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian: cerk. prach, prachnĕti, rasprasziti, itd.