Słownik etymologiczny języka polskiego/proch

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

proch, prószyć, proszek; próchno (a więc nie pruchno!), próchnieć, spróchniały; postać pierwotna *porch i *pirch (parch i pierzchać, wedle półgłoski twardej lub miękkiej; tu i purchawka, i pierść, ‘ziemia’). Rozprószyć, rozpraszać, obok rozpłoszyć, rozpłaszać, dwa zupełnie odmienne słowa, co się chyba tylko u warszawskich filologów ni stąd ni zowąd pomieszały, chociaż wkońcu proch i płochy może pierwotnie to samo. Prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian: cerk. prach, prachnĕti, rasprasziti, itd.