Słownik etymologiczny języka polskiego/posag

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

posag, posażny, wyposażyć, jedyny (oprócz sięgania) ślad prasłowa, ogólnego na Litwie, segti, sagyti, ‘przypinać’, saga, sagtis, ‘klamra, spinka’, ind. ā-sadż-ati, ‘przypina’, sandżaiati (to samo, z tą nosówką co i w naszem sięgać) staropers. fra-handżati, ‘zawiesza’, celt. sagum, ‘ubiór wojenny’' (przejęli Rzymianie, sagum, w przeciwieństwie do togi; u nas w 17. wieku nierzadko to powtarzali Potocki i i.). Gdy młoda przy obrządku weselnym »sięgała« (za rękę) młodego, przy tej to scenie dramatu weselnego składali jej rodzice co jej samej dawali, i stąd oznaczał posag jej ‘wyposażenie’; widoczne to w cerk., gdzie posag, posagati i sagati stale o ‘wychodzeniu zamąż’ się używa: kobieta sagajet, nigdy mężczyzna; na Rusi, Malej i Białej, posah nazywa się dotąd ‘miejsce, gdzie młoda siedzi podczas obrzędów ślubnych’'; później i posad z tego mylnie zrobiono.