Słownik etymologiczny języka polskiego/plece

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

plece, plecy, pleczysty; pierwotne plece, nijakie liczby pojedynczej (cerk. pleszte, z *plet-je); plecy liczba podwójna: »po swym plecu« mówi się tak samo jak w »w mym ręku«, »na swu plecu«, »z swoju plecu«, biblja; nijakie jeszcze w biblji, a liczba mnoga pleca i w 16. wieku. Litwa ma odpowiednik bez l: petys, 'plecy', od 'szerokości' (prus. petis, i 'łopata', grec. petannymi, 'rozpościeram', łac. patēre, 'być otwartym', patulus, 'otwarty', starosaskie fathmos, 'otwarte ramiona', niem. Faden, dawne fadam); ma natomiast odpowiedni czasownik, isz-plēsti, 'rozpościerać', przymiotnik (z inną wokalizacją) płatus, 'szeroki'; ind. prathati, 'rozpościera', grec. platys, 'szeroki' (stąd i nazwa szerokolistnego drzewa, platan). P. plaski, płaski.