Słownik etymologiczny języka polskiego/pieprz

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pieprz, pieprzyk, pieprzny, opieprzyć, z dawnego (w 15. i 16. wieku) pierz, pier(z)ny, pier(z)nik (niem. Pfefferkuchen) i piernikarz; pierwotna postać była: *ppierz (pierz), pieprza (cerk. pĭpĭr’, serb. papar, z czego węg. paprika, a u nas za niem papryka); z niem. Pfeffer (narzeczowo później u nas fafr, »dał mu fafru«) z łaciń. piper z greckiego piperi, co indyjską nazwę (pippali) przejęło; od nas na Ruś (prjanik, 'piernik') zdrobniale piereć z pierzu. Pierwotna odmiana: *ppierz, pieprza (jak pkieł, piekła, psek, pieska), wedle stałego zastępstwa pólgłosek.