Słownik etymologiczny języka polskiego/pieniądz

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pieniądz, pieniążek (i nazwa Pieniążek), pieniężny, spieniężyć; pieniężne, pienięstwo i pieniądztwo; niegdyś 'drobna moneta, halerz': »dwa pieniądza drobne« kładzie wdowa w ewangelji; »dwa pieniądza, co ich ośmnaście w groszu«; przeszło na 'monetę' wogóle, a wkońcu na 'złoto, kapitał, sumy'. Pożyczka prasłowiańska z niem. Pfennig; cerk. pěnęg i pěnędz, lit. piningas wprost z niem., jak i prus. peningas; węg. penz z penez, wedle ich głosowni, nie wprost od Niemców, lecz przez Słowian przejęte; czes. peniz, itd. Wywód słowa niem. niepewny; wywodzono je, dla 'płaskości' niby, od nazwy 'panwi', ale to nowożytny punkt widzenia (jak np. schilling niby od 'brzęczenia', schellen, 'brzęcząca moneta'!), nie dawny; jeszcze bardziej wadzą postaci niemieckie z -nd-, więc łączą słowo z Pfand, 'zastaw'. Skąd słowiańskie ě zamiast e?

Zobacz też: hasło „Pieniądz” w tym słowniku.