Słownik etymologiczny języka polskiego/piechota

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

piechota, piechotny, piechotnik, piechur, (na) piechty; pieszy, pieszek w szachach; pieszki; jedyna niemal u Słowian pozostałość po prasłowie dla 'nogi': ind. pad-, grec. pūs, podos, łac. pēs, pedis (por. wyżej pedały), niem. Fuss (goc. fōtus), od czego i wszelakie nazwy dla 'podeszwy', 'ziemi' itd.; na Litwie obficie zastąpione: peda, 'noga, ślad', peszczias, 'pieszy', prus. pedej, 'pończochy' (lit. pedelis). Słowiańskie pieszy poszło od piech- (niezapisanego w cerkiewnem), zgrubiałego (jak Lęch) do przymiotnika jak litew. peszczias, z s (sz) od ped- i przyrostka na -t. Stopień o w lit. padas, 'podeszwa', t. j. słowiańskie pod (rus. bułg., w znaczeniu 'podłogi').