Słownik etymologiczny języka polskiego/pióro

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pióro, piórko; piórkoś, 'młokos'; pierzasty i pierzony (o ptakach, w psałterzu); pierzyć, »bies (djabeł) przypierzył« ('nadał, sprawił'); pierze (zbiorowe); pierzno i piórno ('w bogatym stroju'); pierzyna, pierznik i pier(z)naty; piórnik (dawniej penał, od łac. penna, 'pióro'); nieopierzony. Złożenia: gryzipiórko itd.; pióropusz (w 16. wieku federpusz!) tłumaczy pierwszą część złożenia niemieckiego (odwrotnie więc niż nasze bawełna, p., lub czeskie wánoce, z Weihnacht). Prasłowo; cerk. itd. pero, periti, itd.; lit. sparnas, 'skrzydło', dowodzi, że Słowianie odrzucili s- z sp-, co wcale częste (por. przeć i inne).