Słownik etymologiczny języka polskiego/parlawita

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

parlawita, ‘gadulski’, w 17. wieku, por. włos. parlevole, w tem samem znaczeniu, z inną końcówką (u nas łac. -ita); od tegoż parlare, od którego i parlament (włos. parlamento, nie franc/ parlement), t. j. »gadalnia«. Ale parol, ‘słowo’, z włos. parola, franc. parole, z łac. parabola, z grec. parabolē, ‘porównanie’ (czy tu i franc. paroli przy grze w faraona?; nasze »zagiąć parol«, franc. faire un paroli, t. j. ‘zagiąć róg karty na znak podwojenia stawki’).