Słownik etymologiczny języka polskiego/płowy

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

płowy, o kolorze; płowieć: »żyto płowieje«, »mróz drzewa płowi«, »włos płowie(je)«; spłowiały; z *poł-wy, cerk. pław, rus. połowyj; stąd nazwa Połowców (czyli Kumanów), od ich śniadości, u Niemców dlatego die Falben zwani (nasza własna ich nazwa średniowieczna: Kunowie, z węg. Kūn, por. nazwy miejscowe Kunowo); o pniu tyra dla oznaczania maści i siwej i śniadej p. pleśń (pod plesz); lit. palwas, 'płowy', łac. pallidus z *palvodos, 'blady', niem. fahl z *falwos.