Słownik etymologiczny języka polskiego/płakać

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

płakać, płacz, płaczliwy; płaksa (tak jak beksa); opłakiwać; płaczennica albo płaczka, 'najęta dla płaczu na pogrzebie'; płaczki, płacznice (albo krzykwy) u dzieci; prasłowo; w cerk. jeszcze zwrotne: płakati sę, bo właściwe znaczenie: 'bić się' (pierwotna »płaczu po umarłym« oznaka, drapać się paznogciami, itp.), a więc lit. płak-ti 'bić, smagać', płokis 'raz, cięcie'; w innych językach z -g, nie z -k: grec. plēgē, 'uderzenie', plēssō, 'biję, rażę', łac. plango (stąd nasze plankty, 'żale', w 16. i 17. wieku) i plaga (p. plaga); anglosaskie flōkan ('klaskać'), niem. fluchen, 'kląć'.