Słownik etymologiczny języka polskiego/pęk i puk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pęk i puk, »śmiać się do pęku (albo do rozpuku)«, zcichapęk; pęknąć i puknąć, pękać i pukać (rozdzielone co do znaczenia, pierwotnie jedno i to samo), pękawka i pukawka, do pękania (= pukania) służąca; pękaty, pękaciuchny i opukały (‘odęty, opasły’).

Zobacz też: hasło „pęk” w tym słowniku.