Słownik etymologiczny języka polskiego/pęk

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron

pęk, to samo co poprzednie, ale przeniesione na ‘wynikające, pękające odrośli roślinne’, szczególniej w zdrobniałem pączek, obok zbiorowego pękowie i pąkowie (to częstsze i prawidłowsze); więc mówiło się stale: pączki pękają, albo pukają się, i »pąkowie puszcza drzewo«, t. j. ‘puka się’. Oddawna (15. wiek) przeniesiono to i na pewien rodzaj ‘smażonego ciasta’, »pączki w maśle« (zwane z niemieckiego pampuchy, p.). Obok pączek jest pęczek, szczególnie w znaczeniu ‘snopa’.

Zobacz też: hasło „pęk i puk” w tym słowniku.