Słownik etymologiczny języka polskiego/olśnąć
| <<< Dane tekstu >>> | |
| Autor | |
| Tytuł | Słownik etymologiczny języka polskiego |
| Wydawca | Krakowska Spółka Wydawnicza |
| Data wyd. | 1927 |
| Miejsce wyd. | Kraków |
| Źródło | Skany na Commons |
| Indeks stron | |
olśnąć, raczej olsnąć, ‘oślepieć’, powstało w 16. wieku przestawką z oslnąć, prawidłowo urobionego z *oslĭpnąć; p, b, stale wypada przed n (p. ginąć, sen), a półgłoska zamiast pełnej u czasowników na -nąć równie stała, por. oschnąć do suchy, ogłchnąć do głuchy (dzisiejsze ogłuchnąć równie niepierwotne, jak i oślepnąć; niewygoda tej zbitki wywołała dziwaczne, dziś i już od 17. wieku zapomniane postaci, jak: okchnąć, oknąć, oknęły, np. »jeśliby ławnik olsnął, okłnął«, »gęsi okną«; z przestawką olknąć: »tak olknęła i nie słyszała«, a jest nawet i oknienie, otchnienie, odchnienie, dla ‘tępego słuchu’).
