Słownik etymologiczny języka polskiego/nędza

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

nędza, nędzić, nędzny, nędzarz, nędznik, nędznica, nędzować; liczne złożenia: wynędzniały itd.; postać oboczna z u: nuda, nudzić, nudny, nudziarz, nudności; pytanie, czy powyższe nęta- (p. nęcić) nie jest odmianką od tej nędy-nudy, bo i w lit. jest pa-nudau, ‘stęskniłem’, obok prus. nautis, ‘bieda’, goc. ‘nauths’, niem. Not, gockie naudithaurfts, niem. Notdurft, ‘potrzeba’. Postać z u pierwotna, jak prus. i niem. dowodzą. Nuda itd. prapolskie, ale nuża, ‘bieda’, nużny, dla ż miasto dz z ruskiej nuży, dziś tylko w nużyć, znużony, pojawiają się też dopiero w 17. wieku, i u pisarzy z połaci wschodniej. Już w cerk. jest nąditi i nuditi obok siebie, jak w polskiem; serb. nuditi nie znaczy ‘przyniewalać’, lecz ‘oddawać, zlecać’; nuja ‘nędza’, a nujan ‘smutny’.