Słownik etymologiczny języka polskiego/miesiąc

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

miesiąc, miesięczny, miesiączki; miesięcznik, dawniej tylko ‘lunatyk’ (miesięcznica); w nazwach roślinnych tłumaczy i łac. ‘lunaria’. Prasłowo w obu znaczeniach: ‘księżyca’ i ‘miesiąca’; niem. Mond i Monat, lit. menuo i mencsis; ind. mās, grec. mēn (w 2. przyp. było *mēnsos), łac. mensis. Postać słowiańska najdalej odbiegła, tak samo jak w nazwie słońca (obie nazwy urobiono od wtórnych pni, tu slno-, tam mēsen-, przyrostkiem -kj). Nazwę aryjską wywodzą od mē-, ‘mierzyć’ (por. miara), bo wedle księżyca czas mierzyły ludy. Tak samo u wszystkich Słowian: cerk. měsęc, czes. miesic, itd.