Słownik etymologiczny języka polskiego/miara

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

miara, miarowy, mierzyć; miarka; mierny, mierność; miernik, mierniczy; wymiar, zamiar, zamierzać, pomiary, nadmiar, co niemiara; rozmiary, bezmiar; niezmierny, itd. Wyłącznie słowiańskie (w lit. brak zupełnie) przez swój przyrostek -r; sam pień mē-, o ‘mierzeniu’ (ind. māti, ‘mierzy’, mā-tram, ‘miara’), z innemi przyrostkami, np. -t (łac. mētior, ‘mierzę’) i -d (niem. messen, Mass), ogólny. W 16. wieku jest i miarny obok mierny, ale wyłącznie u Oczki, więc to niezupełnie pewne. U wszystkich Słowian tak samo; cerk. měra, měriti.