Słownik etymologiczny języka polskiego/miecz

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

miecz, mieczewy, później mieczowy, miekow(i)sko, miekut; mieczny, miecznik; prasłowiańska pożyczka z goc. mēki (jak i fińskie miękka), wraz z innemi nazwami zbroi; słowo niemieckie samo nieodgadnione; broń to była obosieczna, długa, przeciw rodzimemu nożowi o wiele doskonalsza; mieczyk, mieczykowie, u roślin, tłumaczy łaciń. nazwę gliadolus (niem. Schwertlein), od gladius, ‘miecz’ (skąd i gladjator, ‘zapaśnik’).