Słownik etymologiczny języka polskiego/mieć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

mieć, miał, mam, niema, mając, wedle tego majątek, mienie, wszystko postaci nowsze (od 15. w.) wobec dawniejszych z i-: imieć, imam, imienie, jakie na całym Bałkanie i na Wielkiej Rusi (imieju) dotrwały (czeskie, jak i nasze, mám, miti, małorus. maju, maty). Pień ten sam co w jąć (p.); por. niem. haben i heben, bo mieć i jąć (‘chwycić, podnieść’) nieraz się łączą. Z niema, niemaż (pisane niemasz!), »niemaż coby twierdził«, por. franc. il y a, il n’y a pas. Na odmianę złożyły się dwa pnie: (i)ma- i (i)mě-, oba Litwie obce. Częstotliwe miewać, a w dalszym stopniu miewywać.