Słownik etymologiczny języka polskiego/miąć

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

miąć, wy-, po-, zmiąć (suknię, trawę); mnę, mnie, mnij!, zmięty, pień mĭn-, lit. minti, ‘deptać, międlić, »miąć« skórę’ (o garbarzu), prus. miniks, ‘garbarz’. P. międlić. I miętosić, albo miętusić (od mięty) tu należy. Prasłowo; tak samo u wszystkich Słowian: cerk. mĭną (częstotliwe minati), męti, rus. mnu, mjať, czes. mnu, mnouti, itd.