Słownik etymologiczny języka polskiego/miód

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
<<< Dane tekstu >>>
Autor Aleksander Brückner
Tytuł Słownik etymologiczny języka polskiego
Data wydania 1927
Wydawnictwo Krakowska Spółka Wydawnicza
Miejsce wyd. Kraków
Źródło Skany na Commons
Indeks stron
Artykuł w Wikipedii Artykuł w Wikipedii
Strona w Wikisłowniku Strona w Wikisłowniku

miód, miodek, miedźwiedź (p. niedźwiedź), miodownik, miodunka, miodowy, w licznych nazwach roślinnych; omiedzić, ‘osłodzić’, miedźwno, ‘słodko’ (około r. 1400); przysłowiowe: »jak na miód«. Prasłowo; lit. (wszystkich narzeczy) medus, ‘miód’, w obu znaczeniach: ‘plastr pszczeli’, niem. ‘Honig’, i ‘napój’, także midus, niem. Meth, i tak samo pień na -u (por. miedźwny, miedźwiedź, gdzie w z pniowego u); ind. madhu- (tak samo i to samo); grec. methy, ‘napój odurzający, wino’, i niemieckie Meth, tylko dla ‘napoju’. U wszystkich Słowian tak samo. Powtarza się u Finów i w Chinach (tu pożyczka).